۱۲ سال از رفتن ناصر عبداللهی گذشت...

سراپا اگر زرد و پژمرده ایمولی دل به پاییز نسپرده ایم ... چو گلدان خالی لب پنجرهپر از خاطرات ترک خورده ایم۱۲ سال از رفتن ناصر عبداللهی ، مرد با استعداد موسيقي ايران گذشت. از ساعتي كه خبر رسيد، در سالي كه پاييز بسياري از بزرگان فرهنگ و هنر بود، او نيز رفت؛ همان سازنده‌ي ناصریا .ناصریاتو که تا حالا غمت دیدها دنیا خوشی ندیدها همه کس بدت دیدهناصریاحالا نوبت تن !حالا یا الله تا وقتی ا تهپا به جک تا قوت ا تهحالا یا الله برو زود به ... رفتن او را کسی باور نمی کرد . خواننده محبوب ایران ، که کنسرت هایش همیشه مملو از جمعیت بود. هنوز ترانه های او ، به ویژه آنهایی که با لهجه بندری می خواند را از یاد نبرده ایم . هنوز پس از گذشت سالها ، ترانه ی ناصریا ی او برایمان زنده است. خواننده بود ، نوازنده بود ، آهنگساز بود ، شاعر بود ، ... و جنوبی. بوی بندر در صدایش بود (هست)و لهجه همان لهجه ی شیرین بچه های جنوب . جزو اولین خواننده های پاپ ایران بود. هم شاد می خواند و هم غمگین. تن صدایش چنان دلنشین بود(هست) که هر علاقه مند به موسیقی ، محو صدایش می شد(و می شود).او بجز اینکه استعداد زیادی در موسیقی داشت ، از اخلاق خوبی هم برخوردار بود، تا جاییکه همه از او به نیکی یاد می کنند.وي با خواندن ترانه های "بهار بهار" و "بارانی" در آلبوم "حقیقت دارد" کار حرفه ای اش را شروع کرد و باترانه ی « ناصريا » به شهرت مردم دست يافت و از آلبوم‌هاي او  مي‌توان به "عشق است" ، "دوستت دارم "، "هوای حوا" ، "بوي شرجي" " و همچنین آلبوم "ماندگار" که بعد از مرگش مجوز گرفت، که به يادگار مانده است. او هم‌چنين ترانه‌هايي را درباره ائمه‌ي اطهار (ع) اجرا كرده كه از معروف‌ترين آن‌ها مي‌توان به "يا فاطمه بنت نبي" اشاره كرد.روحش شاد و یادش گرامی